0122

⬢⬢⬢

ตอนที่ 122 ตึกรามจวนถล่ม คิดให้ตระกูลเฉินแทนที่หลิน?

กองปราบเจิ้นอู่ โถงพยัคฆ์ขาว

เดิมทีเฉินหวยอันตั้งใจจะไปที่ภูเขาด้านหลังก่อน เพื่อดูความคืบหน้าในการตีอาวุธของตน ทว่าพอมาถึงลานเรือนด้านหลัง กลับพบว่าจ้าวไป๋หู่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหินแปดเหลี่ยมเพียงลำพัง

ในมือของจ้าวไป๋หู่ประคองม้วนไม้ไผ่ที่ดูเก่าแก่เล็กน้อย เขาหลุบเปลือกตาลง แววตาสงบนิ่ง

เฉินหวยอันก้าวไปข้างหน้าสามก้าว สะบัดชายแขนเสื้อเบา ๆ คารวะเงาร่างที่จมดิ่งอยู่ในตัวอักษรอย่างนอบน้อม เอ่ยด้วยน้ำเสียงแจ่มชัด “ศิษย์เฉินอาลิ่ว คารวะอาจารย์!”

“อืม! อาลิ่ว เจ้าดูอาจารย์เช่นนี้ มีกลิ่นอายท่วงท่าเซียนกระดูกมรรคาบ้างหรือไม่”

“ศิษย์โง่เขลา ไม่รู้จักสรรหาถ้อยคำมาร้อยเรียงเพื่อพรรณนาสิ่งที่คิดในใจ ทว่าก่อนหน้านี้เคยเห็นประโยคหนึ่งในตำราเบ็ดเตล็ด นำมาใช้ตรงนี้ช่างเหมาะสมยิ่งนักขอรับ!”

“ประโยคใดรึ”

“เซียนจุติละทิ้งโลกเดิมไร้รูป บัดนี้เยือนแดนมนุษย์กลายเป็นอาจารย์!”