0110

⬢⬢⬢

ตอนที่ 110 ทะเลกว้างมัจฉาแหวกว่าย นภาสูงปักษาโบยบิน

รัตติกาลโรยตัวลงมา ลมหนาวพัดเสียดแทงถึงกระดูก

เป็นช่วงเวลาที่หนาวเหน็บคนแต่ยังมิจำศีลสายน้ำพอดี

ภูเขาฝูหลง ยอดเขาหางมังกร เชิงเขาฝั่งทิศตะวันออก

หลี่เหวยอี้นั่งแผ่หมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้น แม้จะผ่านพ้นไปค่อนวันแล้ว แต่ตัวเขาที่สูญเสียพลังไปอย่างมหาศาลก็ยังมิอาจฟื้นฟูกลับคืนมาได้

“พี่เฉินผู้นี้มีความแข็งแกร่งระดับใดกันแน่ อยู่ระดับหลอมปราณกลับดูดซับปราณวิญญาณได้มากมายถึงเพียงนั้น”

เขาเหลือบมองไปยังตำแหน่งกึ่งกลางยอดเขาหางมังกร ปราณวิญญาณตรงจุดนั้นเบาบางลงไปทุกทีแล้ว

“เขาหรือ นั่นมันสัตว์ประหลาดชัด ๆ มิใช่คนเลยสักนิด!” จ้าวเชอแทงพลิกคว่ำอสูรอาฆาตตัวสุดท้าย ก่อนจะปักหอกยาวลงสู่พื้นดิน

“อย่าว่าแต่ตัวเขาเลย แม้แต่บุตรสาวของเขาก็เป็นสัตว์ประหลาด ข้าชักสงสัยแล้วว่าภรรยาผู้ล่วงลับของเขานั้น เกรงว่าจะเป็นภูตขุนเขาปีศาจป่าหรืออสูรใหญ่พันปีตนใดกระมัง!”