0035

⬢⬢⬢

ตอนที่ 35 หัวหน้ามือดาบหลินกับหัวหน้าคณะเฉิน

ยามดึกสงัด ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านไป

เฉินหวยอันนั่งอยู่ภายในห้องของจ้าวเชอ รับฟังเงื่อนไขที่จ้าวเชอเสนอขึ้นมา

“ข้าก็มิได้อายุมากกว่าเจ้าสักกี่ปี วันหน้ายามลับตาผู้คน ข้าจะเรียกเจ้าว่าอาลิ่ว เจ้าก็เรียกข้าว่าพี่จ้าว พวกเรานับถือกันฉันพี่น้อง ไม่มีเรื่องใต้เท้า ผู้น้อย หรือสูงต่ำสูงศักดิ์ต่ำช้าอันใดทั้งสิ้น!” จ้าวเชอกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

อำเภอเฟิงหลิงแบ่งแยกลำดับขั้นอย่างเข้มงวด หากมีการล่วงล้ำกฎเกณฑ์ ย่อมเป็นความผิดมหันต์!

เดิมทีเฉินหวยอันก็มิใช่คนของโลกใบนี้ จึงมิได้ยึดติดกับ “ระบบวรรณะ” นี้มากความเท่าใดนัก ส่วนจ้าวเชอก็มิใช่คนยึดติดในธรรมเนียมปฏิบัติแต่แรกอยู่แล้ว เพียงกังวลว่าเฉินหวยอันจะไม่ยินยอมเช่นนี้

“ข้านึกว่าเป็นเรื่องอันใดเสียอีก วันหน้าข้าจะเรียกท่านว่าพี่จ้าว คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันอย่างสุดกำลัง!”

ในฐานะราษฎรพเนจรชั้นต่ำ ผู้ใดจะกล้าเอ่ยปากช่วยเหลือเกื้อกูลทายาทตระกูลใหญ่ ซ้ำยังเป็นคนของกองปราบเจิ้นอู่ ทว่าคำพูดนี้กลับหลุดออกมาจากปากของเฉินหวยอันเสียได้

“ดี! ตรงไปตรงมาดีนัก ข้าเห็นเจ้าตั้งแต่แวบแรกก็รู้ได้ทันทีว่า พวกเราสองคนมีนิสัยใจคอเหมือนกัน!”