เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 467 ยังไม่ถึงหมื่นปีก็บรรลุแล้ว? พรสวรรค์เช่นนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!
ในขณะเดียวกัน ใต้เงาบัวครามหุนตุ้น
ข่งเซวียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ห้วงหุนตุ้นแรกกำเนิดและเจตจำนงอู๋จี๋ในดวงตาหดเก็บกลับเข้าภายในอย่างรวดเร็ว กลับสู่ความสงบนิ่งดังเดิม
ความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นภายนอกเพราะพลังของเขารั่วไหลออกไปนั้น เขารับรู้แล้ว แต่หาได้ใส่ใจไม่
จิตสู้เพียงน้อยนิดของชื่อเหยียน สำหรับเขาแล้วประหนึ่งสายลมอ่อนพัดผ่าน ไม่อาจก่อคลื่นแม้แต่น้อย
ยามนี้ จิตใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับการหลอมเปลี่ยนตนเองราวกับเกิดใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า
เพียงจิตสัมผัสขยับเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องจงใจสำแดงอิทธิฤทธิ์ ความว่างเปล่ารอบกายก็บิดเบี้ยว พับทบไปเองตามธรรมชาติ ประหนึ่งตัวเขาเองได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกฎแห่งมิติ
เพียงแค่กวาดสายตาไป กระแสแห่งกาลเวลาก็ดูจะไหลเชื่องช้าลงจนชัดเจน เศษภาพเลือนรางทั้งอดีตและอนาคตแวบผ่านเบื้องหน้าแล้วเลือนหาย
การรับรู้ต่อหยินหยาง ธาตุทั้งห้า กระทั่งแก่นพลังต้นกำเนิดหุนตุ้น ล้วนถึงขั้นกระจ่างชัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สัจธรรมมหามรรคจำนวนมากที่เคยคลุมเครือเข้าใจยาก ยามนี้ประหนึ่งมองลายมือบนฝ่ามือตนเอง รู้แจ้งแก่ใจ