เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 462 เหตุผูกพันยังไม่จบสิ้น? ตัดสินใจหวนคืนหงหวง!
ข่งเซวียนไม่ลังเลอีกต่อไป กระแสลมปราณหุนตุ้นทั่วร่างไหลเวียนเป็นธรรมชาติ ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ร่างก็กลืนหายเข้าไปในหุนตุ้นอันเวิ้งว้าง มุ่งหน้าทะยานไปยังทิศทางของเขตสวรรค์เสวียนจี้
ในหุนตุ้นไม่มีวันเวลาผ่าน มีเพียงความว่างเปล่านิรันดร์กับเศษดาวที่แตกสลายลอยผ่านเป็นครั้งคราว
แม้ด้วยระดับบำเพ็ญขั้นฮุ่นหยวนต้าหลัวจินเซียนชั้นฟ้าที่เก้าสูงสุดของข่งเซวียนในเวลานี้ มหามรรคทั้งเจ็ดสายล้วนบรรลุถึงสิบส่วนสมบูรณ์ แก่นแท้ของชีวิตก้าวข้ามไปอีกขั้น เพียงกวาดสัมผัสเทวะหนึ่งครั้งก็ปกคลุมหุนตุ้นได้หมื่นล้านลี้
แต่เมื่อเผชิญโลกหุนตุ้นอันไร้ขอบเขต ไม่รู้จุดเริ่มต้น ไม่รู้จุดสิ้นสุดเช่นนี้ กลับยังรู้สึกถึงความเล็กกระจ้อยร่อยของตนเอง
หุนตุ้นกว้างใหญ่เกินไปแล้ว
ใหญ่โตถึงขนาดที่เขาเร่งเดินทางเต็มกำลัง ข้ามซากปรักหักพังแห่งยุคสมัยที่ถูกลืมเลือนไปไม่รู้เท่าไร ทะลุผ่านวังวนเนบิวลาดาราอันบ้าคลั่งหรือเงียบสงัดนับไม่ถ้วน พิกัดเขตสวรรค์เสวียนจี้ที่คุ้นเคยเบื้องหน้าก็ยังดูห่างไกลถึงเพียงนั้น
“โลกหุนตุ้นกว้างใหญ่เพียงนี้ ยากจะคาดประมาณได้จริง”
ข่งเซวียนหยุดพักชั่วครู่กลางความว่างเปล่า สายตากวาดมองกลุ่มเนบิวลาดาราแรกกำเนิดที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมา ผืนดินวารีลมเพลิงภายในนั้นยังไม่จัดระเบียบสมบูรณ์ กฎเกณฑ์ปั่นป่วนและยังเป็นสภาพดั้งเดิม
“ต่อให้เป็นฮุ่นหยวนอู๋จี๋ เกรงว่าก็ยังมิอาจย่ำไปทั่วทุกซอกมุมของหุนตุ้น”