เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 422 หยางเหมยหลอมกิ่งไม้ชีวิต มหามรรคไม่ทอดทิ้งข้า!
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่สำนักของนักพรตหยางเหมย ข่งเซวียนก็รู้สึกเบาสบายทั่วร่าง ราวกับทะลุผ่านม่านน้ำไร้รูปร่างชั้นหนึ่ง
ภาพเบื้องหน้าเปิดกว้างสว่างไสว ไม่ใช่ความเงียบงันชั่วนิรันดร์และความสับสนอลหม่านในหุนตุ้นอีกต่อไป ทว่าเป็นโลกประหลาดที่ประกอบขึ้นจากแท่งแก้วมิติจำนวนนับไม่ถ้วน
ท้องฟ้าไร้ตะวันและจันทรา แต่กลับมีแสงสว่างนวลตาสาดส่องลงมาเอง ต้นกำเนิดมาจากผนังแก้วใสเหล่านั้นที่หมุนวนอย่างเชื่องช้า
พื้นดินก็มิใช่ของแข็งจริง เมื่อเท้าก้าวลงไปจะเกิดระลอกคลื่นแผ่เป็นวงกว้างราวกับเหยียบบนผิวน้ำที่แข็งตัว ทว่ากลับมั่นคงแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
กลิ่นอายมหามรรคแห่งมิติที่เข้มข้นบริสุทธิ์จนเกือบจับตัวเป็นแก่นสารอบอวลอยู่ในทุกอณูอากาศ ในทุกลมหายใจเข้าออก ล้วนเหมือนสัมผัสได้ถึงชีพจรและลมหายใจของมิติเอง
“สมกับเป็นสำนักของสหายเต๋าหยางเหมยจริงแท้ ถึงได้พัฒนามรรคแห่งมิติจนถึงขั้นนี้”
ข่งเซวียนชื่นชมในใจ
โครงสร้างมิติของสถานที่นี้ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ไม่รู้ซ่อนมิติอิสระและเขตพับงอไว้เท่าใด ลึกล้ำเกินหยั่งถึง
หากไม่ใช่เจ้าของสถานที่นำทาง ต่อให้เป็นอริยะฮุ่นหยวนมาถึงที่นี่ เกรงว่าคงต้องหลงทางในเขาวงกตมิติไร้สิ้นสุดแห่งนี้