เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 220 เศษมหามรรคหยินหยาง แผนสุดท้ายของหงจวิน
หลังจากก้าวออกจากตำหนักจื่อเซียว เจ้าลัทธิทงเทียนยืนอยู่กลางห้วงหุนตุ้นนอกสามสิบสามชั้นฟ้า เงาร่างของสี่กระบี่สังหารเซียนลอยขึ้นลงอยู่รอบกาย ปราณกระบี่อันแหลมคมตัดมวลพลังหุนตุ้นที่พลุ่งพล่านจนแยกออกเป็นรอยแยกสายแล้วสายเล่า
เขาทอดสายตาลึกซึ้งมองไปยังผืนแผ่นดินหงหวง ในใจมีความคิดนับหมื่นพัน
บัญชีผนึกเทพได้ลงนามแล้ว มหันตภัยตามวัฏจักรกำลังจะเริ่มขึ้น ศิษย์ลัทธิเจี๋ยเจี้ยวล้วนอยู่ในภัย แม้เขาจะเป็นอริยะ แต่ยามนี้ก็ยังรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอยู่ครู่หนึ่ง
ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียบเฉยเสียงหนึ่งดังขึ้นในส่วนลึกของจิตดั้งเดิมของเขา ราวกับกฎแห่งฟ้าที่ไม่อาจโต้แย้งได้:
“ทงเทียน เจ้าอยู่ก่อน”
รูม่านตาของทงเทียนหดเล็กลงเล็กน้อย ปราณกระบี่สังหารเซียนพลุ่งขึ้นเองตามแรงกระตุ้น ก่อเป็นกำแพงไร้รูปร่างชั้นหนึ่งรอบกาย
เขาเงยหน้าขึ้นทันที มองไปทางตำหนักจื่อเซียว ในใจทั้งตกใจทั้งหวาดระแวง
“อาจารย์ให้ข้าอยู่เพียงลำพัง มีธุระอันใดหรือ?”
แม้จะไม่เข้าใจ แต่เขาไม่กล้าชักช้า ร่างไหววูบหนึ่งกลายเป็นแสงกระบี่สีเขียวแฝงกายอยู่ในหุนตุ้น รอคอยให้อริยะผู้อื่นจากไปอย่างเงียบงัน