เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 157 เจียอิ่นจุ่นถีเดือดดาล ข่งเซวียน: ดูเรื่องคนอื่นจนโดนตัวเองซะแล้ว?
“ศิษย์พี่ใหญ่?”
ปี้เซียวไม่คาดคิดเลยว่านักพรตยุงผู้นี้จะเป็นผู้ที่ศิษย์พี่ใหญ่ปราบไว้ ความระแวดระวังในใจพลันลดลงกว่าครึ่ง
จากนั้นนางจ้องมองแสงศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีอันคุ้นตาบนร่างนักพรตยุง ความคลางแคลงสุดท้ายในใจก็สลายหายไป
กลิ่นอายมรรคแห่งหยินหยางและธาตุทั้งห้าที่แฝงอยู่ในการไหลเวียนของแสงศักดิ์สิทธิ์นี้ ในหงหวงนอกจากศิษย์พี่ใหญ่ข่งเซวียนแล้ว ไม่มีผู้ใดลอกเลียนได้เป็นอันขาด
นางถอนหายใจเบา ๆ เส้นประสาทที่ตึงเครียดจึงผ่อนคลายลงในที่สุด
“ในเมื่อเป็นสหายเต๋าที่ศิษย์พี่ใหญ่ปราบไว้ ปี้เซียวขอขอบคุณ ณ ที่นี้”
นางประสานมือคารวะ น้ำเสียงใสดังกังวาน
ตารวมทั้งหกของนักพรตยุงกลอกไปมา ปากแหลมยังคงปักแน่นบนบัวทองโดยไม่ยอมปล่อย เอ่ยตอบอย่างอ้อแอ้ไม่ชัด
“เทวีเกรงใจเกินไป......บัวทองนี้......โอชารสนัก...”