เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67 โลหิตแก่นแท้ของบรรพอู วิชาหนึ่งปราณแยกสามวิสุทธิ์?
กลิ่นอายนั้น ที่แท้คือกลิ่นอายของสังสารวัฏ
"น้องสาวโฮ่วถู่ช่างมีพรสวรรค์เป็นเลิศยิ่งนัก"
จู๋จิ่วอินบรรพอูแห่งกาลเวลาเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน น้ำเสียงชราภาพแฝงความชื่นชม
"นางกลับฝากความหมายแท้แห่งสังสารวัฏไว้ในร่างแยกนี้ แม้ร่างจริงจะถูกกักขัง ก็ยังสามารถอาศัยร่างแยกนี้หยั่งรู้มหามรรคสังสารวัฏต่อไปได้"
แววตาตี้เจียงเปล่งประกายวาบ "หากกล่าวเช่นนี้ ร่างแยกนี้ย่อมสำคัญยิ่งต่อน้องสาวโฮ่วถู่"
ว่าแล้วตี้เจียงก็หันไปทางข่งเซวียน กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"สหายน้อยรักษาสัญญานำสิ่งนี้มาส่ง ข้าชาวเผ่าอูเป็นหนี้น้ำใจเจ้าหนึ่งครั้ง"
ข่งเซวียนรีบโบกมือ "ท่านผู้อาวุโสกล่าวเกินไปแล้ว ท่านโฮ่วถู่มีเมตตากรุณา ยอมพลีกายเป็นสังสารวัฏเพื่อประโยชน์แก่หงหวง ผู้น้อยเพียงช่วยเหลือสุดกำลังเท่านั้น"
"หึ เสแสร้ง!"