เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 บูรพาจักรพรรดิไท่อีลงมือ ทงเทียนผู้ปกป้องศิษย์
ตี้จวิ้นนั่งตรงตำแหน่งประธาน เหอถูลั่วซูในมือหมุนวนอย่างช้า ๆ ฉายภาพเมฆสีทองแห่งบุญกุศลที่ยังไม่สลายเหนือชายฝั่งทะเลตะวันออก
แววตาของเขาลุ่มลึก น้ำเสียงราบเรียบจนน่าหวั่นเกรง
"น้องรอง ข้าบอกเจ้าแต่แรกแล้วว่าการไปครานี้เสียเที่ยวเปล่า"
"หนี่ว์วาบรรลุเป็นอริยะแล้ว ย่อมเป็นผู้มีสถานะเสมอบรรพจารย์เต๋า นางจะยังยอมอยู่ใต้บัญชาราชสำนักอสูรอีกหรือ"
ระหว่างกล่าวนั้น แผนที่ดวงดาวในลั่วซูก็สว่างวาบและดับลง ปรากฏเงาร่างของข่งเซวียนที่กำลังสั่งสอนเผ่ามนุษย์อย่างเลือนราง
ปลายนิ้วของตี้จวิ้นสั่นสะท้าน วงล้อทองแห่งบุญกุศลเบื้องหลังนกยูงตัวนั้นในภาพทิ่มแทงจนม่านตาเขาหรี่เล็กลง
"น่าชังนัก!"
เงาระฆังหุนตุ้นในแขนเสื้อของไท่อีสั่นไหว เสียงระฆังซัดหมู่เมฆารอบร้อยลี้แตกกระจายเป็นผุยผง
"หากหนี่ว์วาช่วยพวกเรา เผ่าอูจะยังเป็นภัยอะไรได้เล่า"