เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 รู้แจ้ง! ไท่อี้จินเซียนขั้นสูงสุด
ยอดเขาคุนหลุน หมอกม่วงค่อย ๆ จางหาย สามวิสุทธิ์เก็บสายตาที่มองไปทางเขาปู้โจวกลับคืน สีหน้าแตกต่างกันไป
เหลาจื่อลูบเครายาวถอนหายใจ แผนภาพไท่จี๋หมุนเวียนช้า ๆ ในฝ่ามือ พลังหยินหยางสองสายประสานกันลึกราวกับหุบเหว
"เงาพระบิดาผานกู่ปรากฏกายในโลกมนุษย์ กลับถูกท่านอาจารย์หงจวินสลายด้วยฝ่ามือเดียว... อานุภาพแห่งอริยะ ช่างหยั่งลึกเสียจริง"
น้ำเสียงเขาสงบนิ่ง แต่แววตากลับวาบผ่านความซับซ้อน
ในฐานะที่ถือกำเนิดจากจิตดั้งเดิมของผานกู่ สามวิสุทธิ์ย่อมไวต่อกลิ่นอายพระบิดาที่สุด ความสะเทือนใจและความอาลัยในชั่วขณะนั้น มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้แก่ใจ
หยวนสื่อส่งเสียงเย็นชา เงาธงผานกู่ลอยขึ้นลงท่ามกลางเมฆมงคล แสงเซียนหยกใสเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็ง