กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 สังคมไม่ใช่พ่อแม่ของใคร ไม่ตามใจใครทั้งนั้น
ดวงตาของนอราเป็นประกายวูบหนึ่ง ตอนนี้เธอเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำว่ากลัวย้อนหลังอย่างแท้จริง
เพราะอารมณ์ชั่ววูบครั้งเดียวของเธอ ทำให้ครอบครัวเดือดร้อน ตอนนี้ยังจะทำให้บุคลากรทางการศึกษาที่ช่วยเธอเดือดร้อนไปด้วย คนคนนั้นคือที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของเธอในโรงเรียน ถ้าคนคนนั้นเกิดเรื่องขึ้นมา ต่อไปในโรงเรียนใครจะคอยหนุนหลังเธอ?
นอรากลัวจนเริ่มร้องไห้ขอโทษอีกครั้ง “ฉันพูดขอโทษแล้วไง! ฉันยอมขอโทษแล้วไง! ฉัน…ฉันยังขอโทษป๋อเหอต่อสาธารณะได้อีก ทำไมถึงไม่ยอมให้อภัยฉัน?”
“ที่ฉันให้เธอพูดเอง ก็คือโอกาสสุดท้ายที่ให้เธอ เธอเองที่ไม่รู้จักคว้าไว้ จะโทษฉันไม่ได้”