เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“หว่านเอ๋อร์ ข้ามารับเจ้ากลับบ้าน”
ฉู่เยี่ยนจำต้องเอ่ยปาก
สามีภรรยาคู่นี้ไม่ได้พบหน้ากันมาสองวันแล้ว
เขาเองก็คิดถึงนางยิ่งนัก
ที่จริงฟู่หว่านเอ๋อร์คาดเดาไว้นานแล้วว่าเขาจะมา นางเองก็เฝ้ารอคอยด้วยใจจดจ่อ เพียงแต่ยังปากไม่ตรงกับใจ “ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้รองฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน เจ้ารีบกลับไปก่อนเถิด”
ฉู่เยี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้าวเข้ามา จับมือนางไว้แล้วกล่าวด้วยแววตาเป็นประกาย “เช่นนั้นข้าก็ไม่กลับแล้ว”
ฟู่หว่านเอ๋อร์ทั้งเขินอายทั้งร้อนรน พยายามดึงมือกลับ “จะมีคนเช่นเจ้าได้อย่างไร…”
ฉู่เยี่ยนไม่เพียงไม่ยอมปล่อยมือ กลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น ทั้งยังกล่าวอย่างมีเหตุผล “ก่อนแต่งงาน สถานที่ที่มีท่านแม่อยู่ก็คือบ้าน หลังแต่งงานแล้ว สถานที่ที่มีภรรยาอยู่ต่างหากจึงจะเรียกว่าบ้าน หากไม่เชื่อ เจ้าถามพี่รองดูสิ ว่าใช่เหตุผลนี้หรือไม่”