กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คืนหนึ่ง เวินสือหนิงก็ยังฝันถึงฮูหยินเวิน
ฝันถึงวันที่นางเกิด ดอกไม้ในจวนบานสะพรั่งงดงาม ฮูหยินเวินโอบนางไว้ในอ้อมแขน แววตามีความรักลึกซึ้งที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
“สือหนิง สือหนิง แก้วตาของแม่ เจ้าในที่สุดก็มาแล้ว……”
คนข้างเคียงเอาใจว่า “คิ้วตาของคุณหนูเหมือนฮูหยินจริง ๆ ช่างเหมือนราวกับพิมพ์เดียวกัน”
ฮูหยินเวินดุพลางหัวเราะ “เหลวไหล! ข้าอุ้มท้องสิบเดือนคลอดออกมา จะไม่เหมือนข้าได้หรือ”
ใช่แล้ว อุ้มท้องสิบเดือน ช่างไม่ง่ายเลย
เวินสือหนิงถูกฟู่เวิ่นโจวปลุกให้ตื่น จึงรู้ตัวว่าน้ำตาไหลอาบหน้า
“ฝันถึงอะไรหรือ”
มองคิ้วตาอ่อนโยนของสามี เวินสือหนิงโผเข้าสู่อ้อมกอดเขา เอ่ยสะอื้น “ข้าไม่เกลียดแล้ว ไม่โกรธแล้ว ข้ายกโทษให้นางแล้ว”