กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟู่หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วแน่น แววตาเปี่ยมโทสะเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา
“เจ้าคิดว่าข้ารังเกียจสิ่งเหล่านี้หรือ?”
ฟู่เวิ่นโจวเลิกคิ้ว ราวกับไม่เข้าใจจริง ๆ “มิเช่นนั้นเล่า?”
ฟู่หว่านเอ๋อร์โกรธจนแค่นหัวเราะ “ตอนนี้พี่รองดีจนลืมอดีตไปหมดแล้วหรือ? ลืมว่าตอนตระกูลฟู่ตกต่ำ ผู้คนมองและรังแกพวกเราอย่างไร? ลืมว่าตอนฝังท่านแม่ ญาติสาขารองดูหน้าใครถึงยอมมาช่วย?”
นางอดทนมองน่าเหรินแวบหนึ่ง
“สามัญชนเป็นอะไรไป? นั่นเป็นการเลือกของเขา ไม่ใช่เขาไม่คู่ควรกับฐานะองค์ชายสูงส่ง แต่เขาไม่แยแส! ในโลกนี้มีสักกี่คนที่ยอมสละอำนาจและความมั่งคั่งเพียงเพื่อมีชีวิตเป็นของตัวเอง?”