กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟู่เวิ่นโจวมองดวงตาของภรรยาที่เอ่อด้วยหยาดน้ำใส หัวใจอ่อนยวบจนหมดสิ้น
“สือหนิงไม่ต้องทำสิ่งใดเลย แค่นอนพักผ่อนให้ดีก็พอ”
เวินสือหนิงเชื่อฟังนอนลงอย่างว่าง่าย ฝืนตั้งสติให้สงบเย็น
นางต้องดีให้ได้
นางต้องสบายดี ลูกจึงจะสบายดี
ท่องเช่นนี้ไม่รู้กี่ครั้ง เวินสือหนิงก็สะกดจิตตนเองได้สำเร็จ
สองมือถูกฟู่เวิ่นโจวประคองไว้ให้อบอุ่น อบอุ่นเรื่อยไปจนถึงหัวใจ
นางหลับสนิทอย่างสบายใจ
มีความรู้สึกหนึ่งที่ซัดสาดอยู่ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจฟู่เวิ่นโจวอย่างรุนแรง จนเลือดในกายเดือดพล่าน ตื้นตันจนร้อนเบ้าตาและจมูกเสียว
ในโลกนี้ คนที่ทำให้เขาหัวเราะอย่างเบิกบานมีน้อยนัก คนที่ทำให้เขาตื้นตันจนร้อนเบ้าตาและจมูกเสียวก็ยิ่งน้อยลงไปอีก