ตอนที่ 265 เพ้อฝัน

อันที่จริงหลิวคุนยังหนุ่มนัก อายุไม่ถึงสี่สิบ รูปร่างไม่สูงใหญ่ แต่ใบหน้าดูเมตตา ปฏิบัติต่อผู้คนอย่างอ่อนโยนมีมารยาท วาจาและกิริยาล้วนเผยให้เห็นความฉลาดแกมโกงและความเจนจัดของพ่อค้า แต่ก็มิได้ทำให้ผู้ใดรังเกียจ

ฮูหยินของเขายิ่งเฉลียวฉลาดรอบด้าน ปากจัดจ้าน เจอใครก็ชมเสียเจ็ดส่วน

บุตรีของเขาดูเงียบขรึมกว่า อายุน้อยกว่าเวินสือหนิงเพียงครึ่งปี งดงามดั่งดอกไม้ใบหน้า กิริยาวางตัวดี ดูแวบเดียวก็รู้ว่าได้รับการทะนุถนอมเลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่

ระหว่างการเลี้ยงรับ นางพูดน้อย แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่เวินสือหนิงตลอดเวลา

แฝงด้วยนัยแห่งการหยั่งเชิงอยู่หลายส่วน

จนกระทั่งหลิวคุนเอ่ยถามถึงฟู่เวิ่นโจวขึ้นมา สีหน้าในดวงตาของนางจึงเปลี่ยนไป

“เหตุใดแม่ทัพฟู่มิได้มากับท่านด้วยเล่า”