กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซียงเฉ่าเองก็ไม่รู้ว่าความกล้าหาญนั้นมาจากไหน นางมองฟู่เวิ่นโจวด้วยสายตาตรงเผง
“คุณชายรอง ภายหน้าท่านอย่าได้ทรยศต่อฮูหยินรองเป็นอันขาด!”
“มิเช่นนั้น……”
คงเพราะคิดว่าคำขู่ที่ตามหลังคำว่ามิเช่นนั้นเอ่ยออกมาก็ไร้เรี่ยวแรง น้ำตาจึงหลั่งไหลลงมาเป็นเม็ดใหญ่ด้วยความโศกเศร้า
ฟู่เวิ่นโจวขมวดคิ้ว พลันเข้าใจขึ้นมา “หรือว่าสือหนิงพูดอะไรไป?”
เซียงเฉ่าตอบไม่ตรงคำถาม “ตอนที่ฮูหยินรองเพิ่งถูกพากลับมาที่ตระกูลเวิน พวกเราถูกขังไว้ที่เรือนเล็กด้านข้าง สิ่งที่นางทำบ่อยที่สุดคือการนั่งอยู่ในลานแล้วแหงนมองท้องฟ้า บางครั้งก็นั่งไปครึ่งวัน นางไม่เคยพูดอะไรเลย แต่บ่าวรู้ว่านางต้องอยากโบยบินออกไปเป็นแน่”