กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คุณชายรอง!”
เวินสือหนิงตกใจจนลนลาน รีบวางผ้าม่านลง พลางให้มู่จิ่วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
กว่ารถม้าจะลับตาไป ผู้คนจึงเริ่มพากันวิพากษ์วิจารณ์
“คุณชายรองนอนอยู่ ท่าทางดูไม่ดีเอาเสียเลย”
“ดูฮูหยินรองก็รู้แล้ว… โอ๊ย ฟ้าดินเอ๋ย! ท่านจะไม่ปล่อยพวกเขาไปเสียทีหรือ”
“ผู้ใหญ่เขาว่ากันว่า คนดีอายุสั้น แต่เพราะเหตุใดเล่า”
“ถุย ถุย ถุย! อย่าพูดจาเหลวไหล อาการของคุณชายรองไม่ใช่หนึ่งวันสองวัน ก่อนหน้านี้ลำบากปานนั้นยังฝ่ามาได้”
“ใช่ ๆ ๆ ขอเพียงคนกลับมาก็ดีแล้ว หมู่บ้านเราแห่งนี้เลี้ยงคนได้ดีทีเดียวนะ ก่อนหน้านี้คุณชายรองว่าอย่างไร”
“คนเด่นดินดี”
“ใช่ ๆ ๆ เขียวขจีงดงามทั้งน้ำทั้งเขา คนเด่นดินดี เป็นที่ที่ดีจริง ๆ!”