กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในขณะนั้นเอง เสียงชายด้านหลังก็ดังขึ้นอย่างใสกังวาน
“เวิ่นโจวกลับมาแล้ว”
“พี่รอง! พี่รองกลับมาแล้ว!”
ฟู่หว่านเอ๋อร์วิ่งมาจากทางเรือนหลินเฟิง เสียงหัวเราะไพเราะราวกระดิ่ง “ท่านแม่ ท่านแม่รีบมาเถิด พี่รองกลับมาแล้ว”
หลังจากนั้น หมัวมัวฟางก็ประคองฮูหยินผู้เฒ่าเดินออกมาจากเรือนหลัก
“สมเป็นคุณชายรองจริง ๆ”
ท่านแม่ยิ้มจนตาหยี “มิใช่หรือว่าอีกครึ่งเดือนจึงจะกลับมา”
ฟู่หว่านเอ๋อร์ “ท่านแม่ไม่เข้าใจเลย พี่รองตั้งใจจะให้พวกเราตื่นเต้นยินดีต่างหากเล่า”
“ตื่นเต้นยินดี ตื่นเต้นยินดี ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีใหญ่หลวงจริง ๆ! หมัวมัวฟาง รีบบอกห้องครัวให้เพิ่มกับข้าวเร็วเข้า”
ฟู่เยี่ยนซิวตบไหล่เขา “สูงขึ้นอีกแล้ว ค่ำนี้พี่ใหญ่จะดื่มเป็นเพื่อนผู้มีคุณูปการใหญ่ของบ้านเราสักสองจอกให้เต็มที่”