ตอนที่ 175 อี้คง

อี้คงจ้องมองเวินสือหนิงเป็นเวลานาน แววตาอบอุ่น ใสกระจ่างราวกับกระจกเงา

“นักพรตผู้น้อยไม่ดูผิด ฮูหยินรองเป็นผู้มีบุญ เพียงแต่ผู้มีบุญย่อมไม่ตกอยู่ในที่ไร้บุญเท่านั้น”

นางหันไปมองฟู่เวิ่นโจวอีกครั้ง แล้วพยักหน้าอย่างพอใจและปลื้มใจ

“คุณชายรองมีบุญบารมีไร้ขอบเขต ขอให้ทั้งสองบำเพ็ญจนเปลี่ยนแปลงตนเอง เผยตน เกิดเอง และดำรงอยู่เองตลอดไป”

เวินสือหนิงฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็รู้ว่าผู้ตรงหน้า มิใช่เฟิ่งอี๋เหนียงที่ใกล้ชิดและใจดีคนเดิมอีกแล้ว

วิถีต่างกัน ระดับต่างกัน กลับเกิดกำแพงกั้นที่มองไม่เห็นขึ้นมา

อีกทั้งที่นางจู่ ๆ ก็มาขวางทาง คงเป็นไปไม่ได้ว่ามาเพียงเพื่อกล่าววาจาธรรมที่น่าฉงนสองประโยคเท่านั้นกระมัง?