ตอนที่ 166 เปราะบาง

การเคลื่อนไหวของเวินสือหนิงชะงักไปเล็กน้อย นางหันไปมองเขา แววตาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและความเข้าใจ

“ไม่มีเลย สักครู่เดียวก็ไม่มี”

นางย่อตัวลงครึ่งหนึ่งตรงหน้าเขา เงยหน้าซูบผอมเศร้าหมองขึ้นมอง ด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ยิ่งกว่า “การได้แต่งกับคุณชายรอง เป็นสิ่งที่โชคชะตาเลือกให้ข้า แต่การมีใจรักคุณชายรอง เป็นการเลือกของข้าเอง ไม่ว่าจะเป็นเกียรติยศหรือความทุกข์ทรมาน ข้าก็ไม่เสียใจ”

คนเราล้วนมียามเปราะบาง แม้แต่ผู้ที่เข้มแข็งที่สุด เมื่อเผชิญแรงกดดันของชีวิต ความปั่นป่วนของอารมณ์ หรืออุปสรรคที่คาดไม่ถึง ก็ยากจะเลี่ยงความรู้สึกโดดเดี่ยวและหวั่นไหว

ฟู่เวิ่นโจวก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ชีวิตของเขา ดูราวกับต้องฝ่าด่านอยู่ตลอด และทุกด่านล้วนผ่านไปได้ยากลำบาก