กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในเวลาเดียวกันนั้น ฟู่เวิ่นโจวก็ลืมตาขึ้นมาทันที แววตาตกใจและแหลมคม ราวกับเพิ่งผ่านฝันร้ายอันน่าสะพรึงกลัวมา
หมอเทวดาเลี่ยวถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก “ในที่สุดเจ้าก็ตื่นเสียที”
ฟู่เวิ่นโจวกวาดตามองไปรอบหนึ่ง “สือหนิงเล่า”
“นาง…”
หมอเทวดาเลี่ยวอ้ำอึ้งจะพูดก็ไม่พูด ฟู่เวิ่นโจวตาคมหรี่ลง ท่าทางจะลุกขึ้นมาให้ได้
นางหลิ่วรีบกดตัวเขาไว้ “คุณชายรองไม่ต้องกังวล ฉู่เยี่ยนระดมคนตามไปแล้ว ทั้งสือหนิงและคุณหนูหว่านเอ๋อร์จะไม่มีเรื่องอันใดเป็นแน่”
ฟู่เวิ่นโจวจ้องมองหมอเทวดาเลี่ยวด้วยสายตาบีบคั้น
“สือหนิงใจร้อน ท่านผู้เฒ่าเหตุใดจึง…”
หมอเทวดาเลี่ยวถอนหายใจอย่างจนใจ “เจ้าคิดว่าข้ากั้นนางไว้ได้หรือ”
ผู้ใดเล่าไม่รู้ว่าเวินสือหนิงดูเผิน ๆ แล้วว่านอนสอนง่าย แต่แท้จริงเป็นผู้มีใจของตัวเองยิ่งนัก