ตอนที่ 140 เจ็ดชุ่น

ฉู่เยี่ยนเอ่ยอย่างลังเล “หรือว่าจะเป็นท่านโหว”

นี่คือความเป็นไปได้ที่ใหญ่ที่สุด

เรื่องของฟู่เยี่ยนซิวคงไม่ง่ายเช่นนั้น ชั่วคราวสืบไม่ได้ อาจถูกท่านอ๋องอันกำไว้ในมือแล้ว

ผู้เฒ่าอวี๋ถอนหายใจ “ตำแหน่งรัชทายาทนิ่งแล้ว เกรงว่าท่านอ๋องอันจะยิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม ลากต่อไปอีกไม่ได้แล้ว”

คำนี้ตกถึงพื้น หนักอึ้งจนผู้ใดรับไว้ไม่ไหว

ฉู่เยี่ยนอดมองไปทางฟู่เวิ่นโจวไม่ได้

แสงตะวันสาดเข้าในห้อง ตกอยู่บนตัวเขา เนื้อทองเนื้อหยก อาภรณ์ไหมวิจิตรรัดเกล้า ระหว่างคิ้วงดงามสงบเยือกเย็น

แต่พอมองให้ละเอียด ในดวงตาคู่นั้นคล้ายมีเมฆลมปั่นป่วน

ครู่หนึ่ง ฟู่เวิ่นโจวเอ่ย “ลากต่อไปอีกไม่ได้แล้ว”

ผู้เฒ่าอวี๋มองเขา