ตอนที่ 122 เฝ้ารอออกเรือน

อวี๋ชิงหรานได้รับอิทธิพลจากท่านปู่ ตั้งแต่เล็กจึงเป็นคนหนักแน่น อารมณ์แทบไม่เคยขึ้นลงรุนแรง

แต่ยามนี้กลับดีใจจนน้ำตาไหล มือทั้งสองโอบเอวฉู่เยี่ยนไว้เองโดยธรรมชาติ

ยิ่งไม่รู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นของเขาเป็นความคะนอง หรือล่วงเกิน

เมื่อใจตรงกันจริง ๆ จึงไม่ต้องถูกพันธนาการด้วยกรอบเกณฑ์ใด ควรดั่งน้ำใสกลางหุบเขา ไหลไปตามธรรมชาติ ไม่ถูกผูกมัดด้วยโลกธรรม ไม่แปรเปลี่ยนเพราะความวุ่นวายในโลกภายนอก

มีเพียงความเข้าใจอันลึกซึ้งต่อกัน จึงจะได้เป็นตัวของตัวเองที่แท้จริงต่อหน้ากันและกัน

และความรักที่เป็นอิสระ ไม่ถูกจำกัดหรือนิยามด้วยรูปแบบใด ให้ความสัมพันธ์ในชีวิตสมรสเติบโตและพัฒนาไปตามธรรมชาติ นั่นแหละคือสิ่งที่ใจนางใฝ่หา