เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี้เจียวรออยู่หน้าลานเรือนของฮูหยินผู้เฒ่ามาแต่เนิ่น ๆ พอเห็นนางหลิ่วเดินออกมา ก็รีบรุดเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่ว แขกหายากนัก แขกหายาก”
นางหลิ่วไม่เคยพบนางมาก่อน จึงหันไปมองฟู่หว่านเอ๋อร์
ฟู่หว่านเอ๋อร์อธิบายอย่างเก้อเขิน “นี่คือพี่สะใภ้ใหญ่ของข้าเจ้าค่ะ”
นางหลิ่วหรี่ตาลงเล็กน้อย “อ้อ ฮูหยินใหญ่เอง”
เสิ่นอวี้เจียวยิ้มจนเต็มหน้า “ทราบว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วมาเยือน ข้าจึงตั้งใจรออยู่ที่นี่ ไม่ทราบว่าจะมีเกียรติเชิญฮูหยินผู้เฒ่าไปนั่งเล่นที่เรือนเล็กของข้าสักหน่อยได้หรือไม่”
นางหลิ่วรังเกียจฮูหยินใหญ่ผู้นี้จนถึงขีดสุด
ผู้ที่ใส่ร้ายสือหนิงจะเป็นคนดีอะไรได้
นางจึงกล่าวอย่างเฉยเมย “ข้าไม่จำได้ว่าตนกับฮูหยินใหญ่มีน้ำใจต่อกันถึงขั้นนั่งคุยกันได้ ไม่กล้าไต่เต้าขึ้นไปหรอก”