ตอนที่ 87 จุมพิต

เวินสือหนิงเอ่ยอย่างมีเหตุมีผล “สตรีติดอยู่กับจารีตความสงวน ต่อให้คิดก็มิอาจเอ่ยออกมาตรง ๆ เช่นนั้นบุรุษจะล่วงรู้ได้อย่างไร หรือแม้บุรุษจะอ่านถ้อยคำที่ยังมิได้เอ่ยออกมาได้ และตอบสนองกลับมา ก็ยังมีกลิ่นอายของการให้ทานอยู่ดี...แต่แท้จริงแล้วมันควรเป็นเรื่องที่คนสองคนต่างตอบแทนกันต่างหากเล่าเจ้าค่ะ”

ฟู่เวิ่นโจว “……”

ผู้ที่กล้าเอ่ยถกเรื่องเหล่านี้อย่างตรงไปตรงมาได้ถึงเพียงนี้ก็มีเพียงนางเท่านั้น

ทว่าฟู่เวิ่นโจวกลับมิรู้สึกว่ากระทบกระเทือนหรืออึดอัดแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกเหมือนน้ำทิพย์รดศีรษะ กระจ่างแจ้งไปทั้งใจ