ตอนที่ 46 ความจริง

ในดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเอ่อขึ้นด้วยความเจ็บปวด “เวิ่นโจว ไม่ได้ร้ายแรงถึงเพียงนั้น”

“ไม่ได้ร้ายแรงถึงเพียงนั้น หรือว่าท่านไม่ใส่ใจกันแน่”

ดวงตาทั้งสองข้างของฟู่เวิ่นโจวมืดมัวลงไปอีก ถูกหมอกบาง ๆ ปกคลุมไว้ นั่นคือความผิดหวังอันลึกซึ้ง

ฮูหยินผู้เฒ่าทนมองไม่ได้ จึงหลับตาลง

ฟู่เวิ่นโจวกระตุกมุมปากเบา ๆ “ก็แค่ฟู่เวิ่นโจวคนนี้อยู่ได้อีกไม่นาน สือหนิงก็ไม่มีบ้านเดิมให้พึ่งพิง... ถูกคนทั้งหล้าดูแคลนก็แล้วไป ญาติพี่น้องยังมาข่มเหงกันอีก...”

“ไม่ใช่เช่นนั้น เวิ่นโจว”

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนหนักอึ้งยิ่งนัก ทั้งเจ็บใจ ละอายใจ เสียใจ และจนใจ

นางสูดลมหายใจลึก ถามว่า “แล้วเจ้าว่าจะทำอย่างไร”