ตอนที่ 5 พบกัน

เซียงเฉ่าครวญอยู่ครู่หนึ่ง ร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง แล้วปาดน้ำตา ไปตักน้ำเย็นมา หยิบผ้าเช็ดหน้ามา สลับกันไปมาไม่หยุด เช็ดไม่หยุด

เสียงร้องไห้ของเวินสือหนิงเหมือนแมวน้อยหลงทาง ฟังแล้วใจของนางแตกสลาย

“คุณหนู อย่าได้เศร้าใจเลยเจ้าค่ะ พอเจ้าออกเรือนไปตระกูลฟู่ก็จะดีเอง”

“คุณชายรองตระกูลฟู่เป็นบุรุษที่ดีเลิศจริง ๆ ท่านจะต้องปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีแน่นอน…”

เซียงเฉ่าไม่รู้ว่าคุณหนูจะได้ยินหรือไม่ แต่นางคิดว่า คนเราจะมีชีวิตอยู่ได้ก็ต้องมีความหวัง

คุณชายรองตระกูลฟู่คือความหวังของพวกนาง

ใกล้รุ่ง เวินสือหนิงก็ไข้ลดลงในที่สุด

เมื่อยายเฒ่ามา ได้ยินเซียงเฉ่าเล่าเรื่องเมื่อคืน ไม่เพียงไม่มีความสำนึกผิดหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับทำเสียงเย้ยหยันอย่างดูแคลน