กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 ซือหมิงเฉิง
เริ่นจิ่นเทียนยังมีธุระ จึงไม่ได้อยู่นาน หลังแลกช่องทางติดต่อกับจางเหยียนแล้วก็ขอตัวกลับ
ส่วนบรรดาเจ้าของร้านค้าบนถนนสายนี้ก็พากันล้อมฉือเฉิงหู่ไว้ กระตือรือร้นเจรจาเรื่องต่อสัญญาเช่า
"ค่าเช่าของคนอื่นคงเดิมได้ แต่หลิวต้าฟู่ นายไม่ได้! ค่าเช่าของนายต้องขึ้น!"
"อย่าทำแบบนี้เลย ที่บ้านฉันแทบจะไม่มีข้าวกินแล้ว" หลิวต้าฟู่ยิ้มประจบทั้งที่ในใจเจ็บปวด การขึ้นค่าเช่าครั้งนี้ไม่ต่างจากถูกเฉือนเนื้อออกจากอก
"ไม่มีข้าวกิน? เมื่อกี้ใครกันที่บอกว่า เงินที่หาได้วันเดียวก็ทับฉันตายได้"
"ฉันโม้ไปอย่างนั้นเอง! สมัยนี้ใครบ้างไม่อยากรักษาหน้า เฒ่าฉืออย่าคิดเป็นจริงเป็นจังสิ!"
...