กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 โรคร้ายดั่งขุนเขา
ในห้องพักธรรมดาขนาดสองห้องนอนที่เต็มไปด้วยร่องรอยของชีวิตประจำวัน
มีชายวัยกลางคนค่อนไปทางสูงอายุสองคนอยู่ในห้อง คนหนึ่งนอนบนเตียง ใบหน้าอิดโรย ผิวเหลืองซีด มือขวายกขึ้นกุมท้องส่วนบนด้านขวาเป็นพัก ๆ ส่วนอีกคนที่ดูแก่กว่านั่งสูบบุหรี่บนโซฟา ถอนหายใจไม่หยุดด้วยสีหน้าเป็นทุกข์
ผ่านไปนาน ชายบนโซฟาก็พูดขึ้นอย่างหัวเสีย “น้องคนรอง ทำไมถึงดื้อแบบนี้! ข้อดี ๆ ของพ่อเรามีไม่รู้จักจำ ดันเอานิสัยดื้อเป็นลาอย่างเดียวมาเสียได้! ดื้อไม่ยอมรักษาเพราะไม่ยอมรับว่าป่วยแบบนี้ไม่ได้นะ เป็นมะเร็งจริงหรือเปล่า เราต้องไปตรวจให้แน่ชัดสิ!”