กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 หยอกเย้าสาวรุ่นน้อง
"ที่นั่งธรรมดาขายหมดแล้วเหรอ?"
ถ้าเป็นอย่างนั้นจางเหยียนก็เข้าใจได้ สมัยยังเด็กเวลาไปร้านเกมแล้วเครื่องในโถงเต็ม เขาก็เคยเพิ่มเงินไปนั่งห้องส่วนตัวอยู่บ่อย ๆ
"เปล่า ตอนนี้ยังไม่รู้จำนวนแน่ชัดหรอก เพราะเพื่อน ๆ กำลังเข้าไปจับจองที่นั่งอยู่ แต่ดูจากวันก่อน ๆ แล้ว ที่โถงใหญ่น่าจะเหลือที่นั่งอีกสี่ห้าที่ซึ่งยังไม่มีใครจอง"
เมื่อครู่จางเหยียนยังนึกเห็นใจพวกหาเงินลำบาก ต้องตื่นแต่เช้ามาต่อแถวหลายชั่วโมงเพื่อแลกกับเงินสิบยี่สิบหยวนอยู่เลย
แต่พอเห็นอย่างนี้ก็อดคิดไม่ได้ว่าคนมีเงินยังมีอยู่มาก แค่ได้สภาพแวดล้อมดีขึ้นหน่อยเดียว ก็พร้อมจ่ายเพิ่มครั้งละ 10 หยวนแล้ว