กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 262 คนอื่นไม่มี มีแค่เขาคนเดียว
สวี่โม่มองร่างของหลานหลิ่นลับหายลงไปในทะเล เธอยืนอยู่ที่ประตูสวนพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดในใจ บอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน รู้แค่ว่ามันหน่วงๆ ชอบกล
เธอยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะหมุนตัวเดินกลับมา พอเงยหน้าขึ้นก็เหลือบไปเห็นไป๋ฉีกำลังลู่หูสัตว์ลงอย่างน่าสงสาร ท่าทางห่อเหี่ยวสุดขีด ส่วนชิงมู่แม้จะไม่แสดงออกชัดเจนเท่า แต่ใบหน้าหล่อเหลาก็ปกคลุมไปด้วยความกังวลและไม่พูดไม่จาเช่นกัน
สวี่โม่ลอบถอนหายใจเบาๆ ดูท่าคำพูดของหลานหลิ่นที่ว่า ‘ไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม’ คงฝังลึกลงไปในใจของทั้งคู่เข้าให้แล้ว
“แผลบนตัวพวกนายหายดีแล้วเหรอ”