กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 156 ฉันรับปากนายไม่ได้
เยวี่ยเหิงกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน น้ำเสียงเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อย "แล้วเธอ... เธออยากเล่นไหมล่ะ?"
สวี่โม่จ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธทันที "ไม่เอาหรอก กระต่ายจนตรอกเดี๋ยวก็กัดคนเข้าให้พอดี"
ใบหูยาวๆ ของเยวี่ยเหิงลู่ตกลงในพริบตา
หญิงสาวเอียงคอมองเขาด้วยดวงตาที่ฉ่ำปรือไปด้วยฤทธิ์สุรา "เยวี่ยเหิง นายกัดคนเป็นไหม?"
"ไม่เป็น"
เขาเป็นกระต่ายที่แสนเชื่องและอ่อนโยน จะไปกัดใครได้อย่างไร
สวี่โม่หลุดหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ "นายกัดไม่เป็นเหรอ งั้นฉันสอนให้เอาไหม?"
สิ้นเสียงหวาน มือเรียวก็เอื้อมไปคล้องลำคอแกร่งของเยวี่ยเหิงแล้วออกแรงดึงโน้มลงมา
เยวี่ยเหิงยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกเธอกดลงไปนอนราบบนเตียงไม้เสียแล้ว