กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 ใครบอกว่าฉันจะหนี
คณะเดินทางยังคงมุ่งหน้าต่อไปโดยไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ในเมื่อถูกพบตัวเข้าแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องหลบซ่อนอีก
หลังจากเดินทางมาครึ่งค่อนวัน พอใกล้เวลาเที่ยง ทุกคนก็หยุดพักในลานโล่งที่ค่อนข้างกว้างขวาง
ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลาดื่มก็ดื่ม ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ
เพราะต้องเติมท้องให้อิ่มก่อน ถึงจะมีเรี่ยวแรงออกไปสู้รบปรบมือ
สวี่โม่นั่งอยู่บนก้อนหิน แทะเนื้อย่างในมืออย่างไม่รีบร้อน ส่วนซางฉีกับซางหนานสองตัวแสบก็นั่งยองๆ อยู่แทบเท้าเธอ กินอย่างเอร็ดอร่อยจนปากมันเยิ้ม
อวิ๋นจิ้นยืนอยู่ข้างๆ ใบหูตั้งชันคอยระแวดระวังภัยรอบด้านอย่างตื่นตัว
ไม่นานนัก งูดำตัวน้อยก็เลื้อยออกมาจากพุ่มไม้อย่างเชื่องช้า