กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 101 ฉันกลัวฟ้าผ่า
กระทั่งช่วงเที่ยงวัน ขณะที่ทุกคนเดินทางผ่านหุบเขาแห่งหนึ่ง ท้องฟ้าก็พลันมืดครึ้ม เมฆดำทะมึนลอยต่ำจนแทบจะปกคลุมยอดเขา แถมยังส่งเสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ ดังแว่วมาเป็นระยะ
เฉินอวี้เงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนเอ่ยเสียงเครียด "พายุฝนใหญ่กำลังจะมา รีบหาที่หลบฝนกันเถอะ"
พวกเขามนุษย์สัตว์เพศผู้หนังหนาอยู่แล้ว โดนฝนสาดนิดหน่อยไม่เป็นไร ทว่าเพศเมียทำแบบนั้นไม่ได้ หากตากพายุฝนลูกใหญ่ขนาดนี้เข้า เธอจะล้มป่วยได้ง่ายที่สุด และถ้าเกิดป่วยกลางป่าเขาลำเนาไพรแบบนี้คงแย่แน่
ทุกคนพยักหน้ารับ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันตา ต่างเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นโดยพร้อมเพรียง
ทว่าฟ้าดินกลับไม่เป็นใจ ไม่คิดจะเปิดโอกาสให้พวกเขาได้เตรียมตัวแม้แต่น้อย