กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 เรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่
เย่จั๋วเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงแววเย้ายวนอยู่หลายส่วน "ขอแค่บนตัวเธอมีกลิ่นอายของผมติดอยู่ พวกสัตว์มีพิษพวกนั้นก็ไม่กล้าเข้าใกล้เธออีกแล้ว"
สวี่โม่หลุดปากถามออกไปโดยอัตโนมัติ "ทำไมล่ะ"
มุมปากของเย่จั๋วยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นฉายประกายอันตรายวูบหนึ่ง
"ก็เพราะผมมีพิษร้ายแรงกว่าพวกมันยังไงล่ะ"
สวี่โม่ยกมือแตะมุมปากที่เพิ่งถูกกัดเบาๆ จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าพลันซีดเผือดลงทันตา
"นายวางยาพิษฉันเหรอ"
เย่จั๋ว "..."
รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของเขาแข็งค้างไปในทันที รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ
ในหัวของเพศเมียตัวน้อยคนนี้กำลังคิดเรื่องอะไรอยู่กันแน่