0184

⬢⬢⬢

ตอนที่ 184 ไม่รู้ประสีประสา

หลังจากหลินฝานอ่านหนังสือเสร็จ เขาก็นวดดวงตาที่เมื่อยล้าเบา ๆ

ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดลงแล้ว แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงบนชั้นหนังสือในห้องสมุด ฉาบไล้ด้วยรัศมีสีทองชั้นหนึ่ง

เมื่อออกจากห้องสมุดและเดินอยู่บนทางกลับบ้าน ใบต้นอู๋ถงริมทางส่งเสียงสวบสาบ สายลมยามเย็นพัดผ่าน นำพาความเย็นสบายมาสายหนึ่ง

ในตอนนั้นเอง เสียงหวานใสเสียงหนึ่งก็ร้องเรียกเขาไว้:

"หลินฝาน!"

หลินฝานมองตามเสียงไป ก็เห็นหลิวซือซือกำลังยืนอยู่ไม่ไกล เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีชมพูอ่อน ดูน่ารักสะดุดตาเป็นพิเศษ

เธอก้าวเท้าเร็ว ๆ มาตรงหน้าหลินฝาน บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสดใส

"บังเอิญจังเลย นายก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน"