0154

⬢⬢⬢

ตอนที่ 154 เรียงความยอดเยี่ยม

หลิวซือซืออ้าปากอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

สุดท้ายก็ยังคงเลือกที่จะเงียบ เพียงแต่ใช้นิ้วบิดชายเสื้อด้วยความกระวนกระวายใจ

หวังคังมองดูการมีปฏิสัมพันธ์ของทั้งสองคนอยู่ข้างๆ พลางใช้ศอกสะกิดแขนของหลินฝานเบาๆ:

“ต่ออีกเกมไหม?”

“เพิ่งเล่นไปได้เท่าไหร่เองนายก็กินน้ำแล้ว นายไหวหรือเปล่าเนี่ย!”

หวังคังพูดพลางโยนลูกบาสเกตบอลขึ้นไปในอากาศ แล้วรับเอาไว้อย่างมั่นคง

หลินฝานพยักหน้า ยื่นขวดน้ำเปล่าในมือให้หลิวซือซือ:

“ช่วยถือให้หน่อย”