0142

⬢⬢⬢

ตอนที่ 142 เสื้อผ้าของหลินฝานเปียก

หลินฝานกลอกตาใส่วังคังอย่างจนใจ

“อย่าพูดไร้สาระ”

พูดจบ เขาก็เดินตรงไปที่นั่งของตัวเอง หยิบหนังสือเรียนออกมา เตรียมเริ่มอ่านหนังสือตอนเช้า

เมิ่งหว่านเจินเปิดหนังสือเรียน แต่กลับอ่านไม่ออกสักตัว ในหัวมีแต่ภาพของหลินฝานเมื่อครู่

มือลูบปากกาหมึกซึมที่หลินฝานให้เธอเบา ๆ

ปลายนิ้วเย็นเยียบ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น นักเรียนทั้งหลายต่างกลับไปที่นั่งของตัวเอง เริ่มอ่านหนังสือตอนเช้า

หลินฝานเปิดหนังสือเรียนภาษาจีน สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้ากระดาษ แต่กลับไม่มีทางรวมสมาธิได้เลย