0094

⬢⬢⬢

ตอนที่ 94 ท่าทีอ้ำอึ้งเหนียมอาย

เมิ่งหว่านเจินก้มหน้ามองปลายเท้า พลางเอ่ยเสียงเบา

“ไม่เป็นไร พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ ฉันหิวแล้ว”

พูดจบ เธอก็เดินตรงไปยังโรงอาหารทันที

หวังคังมองแผ่นหลังของเมิ่งหว่านเจินที่เดินจากไป

ใช้ข้อศอกสะกิดหลินฝานเบาๆ แล้วกดเสียงต่ำพูดขึ้นว่า

“ฉันว่านะพี่ฝาน นายเป็นอะไรไปน่ะ? ผู้หญิงเขาอุตส่าห์เป็นฝ่ายรุกขนาดนี้แล้ว ทำไมนายยังมัวแต่อ้ำอึ้งเหนียมอายอยู่อีก?”

หลินฝานถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

“ฉัน…ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง…”