0037

⬢⬢⬢

ตอนที่ 37 หลินฝานใส่ใจเธอมากเลยนะ!

การกระทำแบบนี้ของทั้งสองคน ทำให้หวังคังรู้สึกเหมือนเห็นผีไปแล้ว

"เอ่อ...พวกนายกำลังทำอะไรกันน่ะ?"

เขาลองหยั่งเชิงถาม มือยังคงถือตะเกียบอยู่แต่จังหวะการคีบกับข้าวก็ชะงักค้างไปนานแล้ว ถึงขั้นไม่มีกะจิตกะใจจะเอร็ดอร่อยกับอาหาร เพียงแค่รู้สึกว่าทุกอย่างตรงหน้านั้นพิศวงเกินเข้าใจ

อย่าว่าแต่เห็นผีเลย นี่มันเห็นปีศาจชัดๆ!

"ไม่ได้ทำอะไรนี่ กินข้าวเถอะ!"

เมิ่งหว่านเจินยิ้มเบาๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ดูท่าทางอารมณ์ค่อนข้างดีเลยทีเดียว

ทำให้ความอยากอาหารพลอยพุ่งขึ้นมาด้วย กินอย่างมีความสุขยิ่งกว่าเดิม!