กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113
ท่ามกลางจักรวาลอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ดวงดาวนับไม่ถ้วนเรียงรายเป็นฉากหลังอันงดงามราวกับภาพฝัน
หุ่นรบสองเครื่อง เครื่องหนึ่งสีดำ อีกเครื่องสีเงิน ยืนเผชิญหน้ากัน ผู้คนบนยานอวกาศเบียดเสียดอยู่ริมหน้าต่าง จ้องมองทั้งสองด้วยความกระวนกระวาย เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังขึ้นไม่ขาดสาย
"ทำไมหัวหน้าถึงออกไปล่ะ?"
"ไม่รู้สิ"
"จับคนรักตัวน้อยที่หนีไปของเขากลับมาตรง ๆ เลยก็สิ้นเรื่อง ทำกรงทองขังไว้สักสองสามเดือน ให้หนีไปไหนไม่ได้ ไม่มีใครให้พึ่งพา รับรองว่าต้องเชื่องแน่นอน"
"เฮ้! เจ้าสาม พูดต่อหน้าพวกเราก็ช่างเถอะ แต่อย่าเผลอพูดต่อหน้าหัวหน้าเชียว ระวังเขาจะเย็บปากนายเอา"
"..."
ชายร่างใหญ่สะดุ้งเฮือก
"บ้าชะมัด! ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?"