เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110
ดาวเมืองหลวง
พระราชวังอันหรูหราโอ่อ่าใจกลางอำนาจของจักรวรรดิ นับตั้งแต่ทายาทเพียงคนเดียวหายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน และพระราชินีมีพระวรกายอ่อนแอจนหมดกำลังใจ ภายในพระราชวังก็ถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศอึมครึมกดดันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่มีเสียงหัวเราะอย่างในอดีตอีกเลย
แต่วันนี้ โต๊ะอาหารกลับเต็มไปด้วยความสงบสุข
ชายสองคนที่มีเส้นผมสีทองและดวงตาสีฟ้ามีเครื่องหน้าคล้ายคลึงกัน คนหนึ่งแต่งกายเรียบร้อยไร้ที่ติ มีบุคลิกสุขุมมั่นคง ส่วนอีกคนสวมชุดอยู่บ้าน แม้เสื้อผ้าจะดูอ่อนโยนเพียงใด ก็ไม่อาจทำให้สีหน้าเย็นชาของเขาอ่อนลงได้ ทั้งร่างราวกับน้ำแข็งที่ไม่เคยละลาย
ไอน่ามองซ้ายมองขวา ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางแล้วถอนหายใจอย่างจนใจ
"พ่อกับลูกสองคนนี้ ทำไมถึงเหมือนก้อนน้ำแข็งกันทั้งคู่เลย ไม่น่ารักเอาเสียเลย"
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่น้ำเสียงของเธอกลับแฝงรอยยิ้มอยู่หลายส่วน
ลุดวิกเงยหน้าขึ้น
"ขอโทษครับ แม่"