เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107
โลกเสมือนจริง
ภายในศูนย์การค้าขนาดใหญ่ข้างสนามแข่งขันแสดงหุ่นรบ มีร้านอาหารโรแมนติกแห่งหนึ่งที่เน้นให้บริการคู่รัก ฉากกั้นที่ถักทอจากดอกกุหลาบสีแดงแบ่งที่นั่งออกเป็นพื้นที่ส่วนตัวแต่ละส่วน
เสียงแซกโซโฟนอ่อนโยนล่องลอยอยู่ข้างหู
บางครั้งยังได้ยินเสียงหัวเราะหยอกล้อเบา ๆ ของคู่รัก เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความรัก
ชายหนุ่มที่เปลี่ยนรูปลักษณ์ปลอมตัวเป็นคนผมดำดวงตาดำถือเครื่องดื่มอัดลมไว้ในมือ ใช้หางตาแอบมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างระมัดระวัง
"เอียน นายอยากกินหอยทากอบมัตฉะสักจานไหม?"
"หึ ๆ" เด็กหนุ่มส่งเสียงเยาะเย้ยที่ฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาด "อาหารโมเลกุลสูตรพิเศษ อาหารทั้งจานยังไม่พอให้ฉันกินคำเดียวด้วยซ้ำ เรื่องมากแล้วยังยุ่งยาก"
"...ถ้าอย่างนั้นเอาสเต๊กเนื้อติดกระดูกชิ้นใหญ่ไหม?"
เอียนตอบว่า "ฉันเป็นแค่สามัญชน ย่อมคู่ควรกับอาหารข้างถนนเท่านั้น"