เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95
หลังการแข่งขันของแต่ละกลุ่มสิ้นสุดลง สมาชิกทุกคนจะเก็บหุ่นรบกลับเข้าไปในกระดุมมิติก่อนออกจากสนาม กล้องอัจฉริยะขนาดเท่าเล็บมือจะบันทึกทุกการเคลื่อนไหวภายในสนามไว้อย่างชัดเจน แล้วจัดเก็บลงในฐานข้อมูล
หลังผ่านโลกสองใบก่อนหน้านี้มา เซี่ยเหยี่ยนก็คุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้มานานแล้ว
เขายืนหลังตรงด้วยท่วงท่าสง่างาม ภายใต้สายตาของทุกคน ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นโดยไม่รู้ตัว มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม เผยความเย่อหยิ่งและความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมตามแบบฉบับของคนหนุ่ม
ทว่าดวงตาดอกท้อคู่นั้นกลับมีเสน่ห์ชวนหลงใหลอยู่แล้ว เมื่อมองเช่นนี้จึงดูอ่อนหวานราวกับกำลังยั่วยวน
อัฒจันทร์ที่เดิมทีคึกคักเงียบสงัดลงชั่วขณะ วินาทีต่อมา เสียงโห่ร้องก็ดังสนั่นขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับแฟนคลับผู้ภักดีได้พบไอดอลของตัวเอง ขาดก็เพียงแท่งไฟสำหรับโบกเชียร์เท่านั้น
รอยยิ้มบนใบหน้าเซี่ยเหยี่ยนแข็งค้าง
'แย่... แย่แล้ว'
แผนการเป็นบันไดให้พระเอกฝ่ายรุกล้มเหลว พอเผลอใจลอย เขาก็ดันเอาบุคลิกของตัวเองในโลกแรกมาใช้เสียได้