เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46
เสียงดนตรีผ่อนคลายค่อย ๆ ไหลริน ภายใต้แสงไฟคลุมเครือชวนให้หวั่นไหว บางครั้งมีเสียงชื้นแฉะเบา ๆ ดังขึ้น ราวกับมีคนกำลังกอดจูบกันอย่างดูดดื่ม
แสงไฟในบาร์พร่ามัว พนักงานเสิร์ฟสวมชุดขาวดำ ใบหน้าประดับรอยยิ้มสุภาพ เดินไปมาระหว่างฝูงชน
ตรงเคาน์เตอร์บาร์ ชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ตตัวยาว ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปิดคอลึกมาก เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง สร้อยคอเงินระยิบระยับสะท้อนแสงสีขาวเย็น
เส้นผมของเขายุ่งเล็กน้อยอยู่ด้านหลังศีรษะ แต่กลับไม่ดูหยาบกระด้างเลยสักนิด ตรงกันข้ามยังเพิ่มความงามแบบเกียจคร้านขึ้นมาอีกหลายส่วน
ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง อีกมือแกว่งแก้วค็อกเทลสีฟ้าอ่อนอย่างเบื่อหน่าย ดวงตาดอกท้อกวาดมองฝูงชนอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้เกิดความวุ่นวายเล็กน้อยภายในบาร์
"นั่นใคร?"
มีคนถามเสียงเบา
"นักร้องนำวงซันเดย์ โสเภณีที่แพงที่สุดในบาร์"
คนตอบดูทั้งโมโห ดูถูก และปรารถนาในตัวเขา