เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26
หน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่นสะอาดสว่างไสว แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกเข้ามา อาบพื้นห้องด้วยสีทอง ปลายผมของชายหนุ่มยังชื้นเล็กน้อย หยดน้ำหยดหนึ่งร่วงลงมาอย่างสั่นไหว ไหลผ่านลำคอเข้าไปในคอเสื้อ
"อื้อ"
เขาครางเบา ๆ ราวกับรู้สึกเย็นจนสะดุ้ง ตัวสั่นเล็กน้อย นิ้วมือยกขึ้นเกาสองครั้งโดยไม่รู้ตัว ทิ้งรอยแดงสองเส้นไว้ตรงกระดูกไหปลาร้า
ดูแล้ว... ชักจะไม่ค่อยดีเสียแล้ว!
ชายทั้งสองเบือนสายตาหนีพร้อมกัน ผ่านไปสองสามวินาทีจึงหันกลับมาอย่างแนบเนียน
แต่ตัวชายหนุ่มเองกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขานั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบาย ๆ เปิดโจ๊กส่วนของตัวเองแล้วตักกินหนึ่งคำ
ผักช่วยลดความมันของเนื้อ ข้าวต้มจนนุ่ม รสเค็มหอมกำลังดี
"พี่ครับ"
เด็กหนุ่มผมหยิกเรียกเสียงหวาน ก่อนดึงชายเสื้อของชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ พูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมว่า