กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14
ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ คล้อยต่ำลง เมฆสีแดงเพลิงผืนใหญ่ประดับอยู่บนท้องฟ้า
ชายหนุ่มกำมือทั้งสองข้างแน่นโดยไม่รู้ตัว ขนตายาวงอนสั่นไหวเบา ๆ ราวกับปีกผีเสื้อที่กำลังโบยบิน ผ่านไปสิบกว่าวินาที เขาจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและงุนงง ราวกับไม่เข้าใจคำพูดของเว่ยจวินฮ่าว
"นายพูดว่าอะไรนะ?"
เว่ยจวินฮ่าวส่งเสียงจิ๊อย่างหงุดหงิด
"เลิกแกล้งได้แล้ว ฉันเห็นมือนาย—"
พูดได้เพียงครึ่งเดียว เขาก็หยุดกะทันหัน ก่อนยกมือขยี้ผมแรง ๆ แล้วเดินเข้ามาในห้องพยาบาลด้วยความหงุดหงิด เขาปิดประตูตามหลังให้สนิท เมื่อแน่ใจว่าจะไม่มีใครแอบฟัง จึงพูดต่อ
"นายใช้มือหยิกแขนถูซี ฉันเห็นกับตาคู่นี้ของฉันเอง"
"หืม?" ชายหนุ่มส่งเสียงสงสัย
"แกล้งเป็นลมให้คนอื่นตกใจ สนุกมากหรือไง?"