บทที่ 347 ศิษย์อาสมควรโดนตี

บทที่ 347 ศิษย์อาสมควรโดนตี

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด คล้ายกับว่าเทียนฉานจะสงบอารมณ์ลงได้แล้ว ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมา!

เมื่อเห็นว่าในดวงตาของอีกฝ่ายไม่มีแววตาเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาเหมือนเมื่อครู่แล้ว ถังซานจั้งจึงวางใจลงได้อย่างสิ้นเชิงเสียที

ถังซานจั้งมองดูเทียนฉานอย่างระมัดระวัง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เทียนฉานก็เอานิ้วสะกิดกันพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

"ข้า... ข้าหิวแล้ว!"

ได้ยินเช่นนั้น หัวใจที่เพิ่งยกขึ้นมาแขวนไว้ของถังซานจั้งก็พลันตกลงสู่อกอีกครา ก่อนจะรีบแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า

"กิน!"

"อยากกินอันใดก็กินได้เลย!"

"อยากกินมากเท่าใดก็กินได้ตามใจ!"

กล่าวจบ ถังซานจั้งก็รีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังซุนอู้คงทันที!